Honger maakt rauwe bonen zoet….

De afgelopen 2 zondagen lag ik op de startlijn van een zwemtocht. Ja, je leest het goed zet-wee-ee-em. Zo werkt het dus in mijn hoofd. Als ik écht niet kan bewegen, dan is zelfs zwemmen best ok.

Begin augustus ontving ik een mail van de organisatie van de zwem 2 mijl met betrekking tot de sponsoring vanuit onze praktijk Thetra. Alle collega’s gepolst, maar er was geen animo voor deelname. Omdat een vakantie naar Embrun in de planning stond -alwaar ik in de gelegenheid zou zijn om vele zwemmeters te maken in open water (inclusief schitterend uitzicht)- besloot ik mezelf dan maar in te schrijven voor dit evenement. Het is niet de aard van dit beestje om te lang doelloos rond te dobberen.

thumbnail_IMG_4651Aan het eind van de vakantie zag ik de oversteek van het Paterswoldsemeer met vertrouwen tegemoet. Eenmaal onderweg naar de start voelde ik met toch een beetje oncomfortabel. Om zo weinig mogelijk in het gedrang te komen startte ik zoveel mogelijk rechts. Na het startschot 2 seconden gewacht en toen rustig mijn eigen koers en slag gezwommen. Best gek dat je niet weet hoe ver je al bent en hoe ver je nog moet. Geen idee van snelheid, kilometertijden en afstand. Een hele nieuwe wereld. Het doel was er ongeveer een uur over te doen. Eenmaal op de kant bleek dit ruimschoots gelukt. Ongeveer 57 minuten had ik op de klok. Nadat ik me afgedroogd had bleek ik geen droog ondergoed in de tas te hebben gestopt, een beginnersfout.

Ik had de slag nu te pakken, dus op het wereldwijde web opzoek gegaan naar andere open water wedstrijden. Ik vond er één in Dokkum. De Nautische mijl. Dit keer in wedstrijdverband. Ik had me iets beter moeten inlezen wat wedstrijdverband precies inhoudt in het open water…. Het water was 16,3 graden. Een wetsuit is verboden (wist ik ook niet, maar gelukkig had ik deze niet meegenomen). Als één van de eerste dames ging ik te water, zodat ik rustig aan de watertemperatuur kon wennen. Lag ik (eindelijk) goed en wel in het water, riep de jury ‘Cap nummer vijf naar de kant!’. Bleek ik een rits in mijn pak te hebben. ‘Euh, ja het is een triathlonpak, dat is altijd zo….?’ En ik had ook nog een horloge om ‘Euh, ja….?’ Beide waren niet toegestaan, horloge moest ik inleveren en pak mocht ik deze keer aan houden. Best schappelijk. Ik was even bang deelnemer te worden van de Naturisten mijl.
Achterin het deelnemersveld kon ik mooi in de benen mee van een meer ervaren open water zwemster. Klappertandend met een kop warme tomatensoep (én droog ondergoed deze keer) gewacht op de prijsuitreiking. Niet voor mezelf natuurlijk, maar de man des huizes zwom zichzelf het podium op. Moai no?

Dokkum

Geplaatst in geen categorie | Een reactie plaatsen

Achilleshiel

Al jaren ben ik in de veronderstelling dat mijn lastige knie mijn achilleshiel is. Zoals elke sporter heb ook ik een zwakke plek in de schakel.
Tot 4 weken geleden, toen ik plotselinge pijn in de achillespees kreeg, en later een letterlijke achilleshiel bleek. 4 echo’s verder is er het één en ander duidelijk. Een partieel ruptuur in de achillespees en erg laag belastbaar peesweefsel. Het herstel zal in twee stappen gaan, eerst moet de ruptuur herstellen en vervolgens kan ik met het peesweefsel aan de gang. Achilleshiel

Fietsen, zwemmen en aquajoggen geven geen klachten. Dus afgelopen zaterdag ben ik samen met 3 mannen bij zonsopgang op de racefiets gestapt om uiteindelijk 362km later in Maastricht te arriveren. Na alle warme dagen moest het uitgerekend deze dag regenen en kwam de wind precies uit de verkeerde richting. Maar na Zwolle zou alles anders zijn, hoop doet fietsen ;-)

Start in Groningen

Start in Groningen

Helaas bleek dat niet helemaal het geval. Het was niet koud en we hadden weinig materiaalpech. Slechts 2 lekke banden. De laatste 70km hadden we beschikking over 2 superknechten. Ze hadden de route omgekeerd al verkend en konden ons zo naar Maastricht loodsen.

2017-06-25-PHOTO-00000241

Het bordje Maastricht passeerden we helaas niet, maar een grote gele ‘M’ voldeed ook als finishfoto. De ‘M’ van Maastricht, die we net voor zonsondergang wisten te bereiken. Het was een bijzondere dag waarin het landschap langzaam veranderde van open velden naar heide, naar bos en vanaf de Posbank steeds heuvelachtiger werd.

 

 

 

Weinig spierpijn, geen zadelpijn, maar mijn stem ben ik ergens tussen Zwolle en Maastricht verloren. Ik had de puf niet meer om terug te fietsen om ‘m te zoeken…..

Finish in Maastricht

Finish in Maastricht

Geplaatst in geen categorie | Een reactie plaatsen

Monte Gordo

Vaak wordt me de vraag gesteld “Wat doe je dan de hele dag tijdens zo’n trainingsstage?”. In een notendop verloopt een trainingsstage als volgt;
Elke dag heeft ongeveer dezelfde structuur. Om 8:00u meldt iedereen zich  voor het ontbijt. Tussen 8:30u en 9:00u is er dagelijks een inloopspreekuur bij de fysiotherapeuten, Marcel van Burgsteden en Danny Snijder. Als het nodig is worden spieren nog wat los gemaakt, tape wordt geplakt en er wordt advies gegeven. Alle atleten zijn klaar voor de eerste training, welke start om 9:30u. Wanneer de eerste training een baantraining is zijn we vaak rond 13:00u weer in het hotel en is het tijd voor de lunch. Daarna kan er wat gerust of gelezen worden en om 15:30u start de tweede training. Even douchen, koken, eten en een spelletje doen en de dag zit er weer op. Om de dag is er de mogelijkheid om gemasseerd te worden. Erg luxe!

Inmiddels zit ik met een grote glimlach aan de koffie in Groningen. De trainingsstage is goed verlopen, elke training werd ik een beetje beter en sterker. De laatste training heb ik zelfs mijn spikes afgestoft en aangetrokken. Heerlijk om me weer een beetje loopster te voelen. Voorzichtig is er een wedstrijdplanning op papier gezet, ik kan niet wachten…..

Hieronder een korte sfeerimpressie van de trainingsstage:

inlopen pauze 1000max 600tjes 600tjes carlijn herstellenfietsen (1)  fietsen (2)

 

Geplaatst in geen categorie | Een reactie plaatsen