Honger maakt rauwe bonen zoet….

De afgelopen 2 zondagen lag ik op de startlijn van een zwemtocht. Ja, je leest het goed zet-wee-ee-em. Zo werkt het dus in mijn hoofd. Als ik écht niet kan bewegen, dan is zelfs zwemmen best ok.

Begin augustus ontving ik een mail van de organisatie van de zwem 2 mijl met betrekking tot de sponsoring vanuit onze praktijk Thetra. Alle collega’s gepolst, maar er was geen animo voor deelname. Omdat een vakantie naar Embrun in de planning stond -alwaar ik in de gelegenheid zou zijn om vele zwemmeters te maken in open water (inclusief schitterend uitzicht)- besloot ik mezelf dan maar in te schrijven voor dit evenement. Het is niet de aard van dit beestje om te lang doelloos rond te dobberen.

thumbnail_IMG_4651Aan het eind van de vakantie zag ik de oversteek van het Paterswoldsemeer met vertrouwen tegemoet. Eenmaal onderweg naar de start voelde ik met toch een beetje oncomfortabel. Om zo weinig mogelijk in het gedrang te komen startte ik zoveel mogelijk rechts. Na het startschot 2 seconden gewacht en toen rustig mijn eigen koers en slag gezwommen. Best gek dat je niet weet hoe ver je al bent en hoe ver je nog moet. Geen idee van snelheid, kilometertijden en afstand. Een hele nieuwe wereld. Het doel was er ongeveer een uur over te doen. Eenmaal op de kant bleek dit ruimschoots gelukt. Ongeveer 57 minuten had ik op de klok. Nadat ik me afgedroogd had bleek ik geen droog ondergoed in de tas te hebben gestopt, een beginnersfout.

Ik had de slag nu te pakken, dus op het wereldwijde web opzoek gegaan naar andere open water wedstrijden. Ik vond er één in Dokkum. De Nautische mijl. Dit keer in wedstrijdverband. Ik had me iets beter moeten inlezen wat wedstrijdverband precies inhoudt in het open water…. Het water was 16,3 graden. Een wetsuit is verboden (wist ik ook niet, maar gelukkig had ik deze niet meegenomen). Als één van de eerste dames ging ik te water, zodat ik rustig aan de watertemperatuur kon wennen. Lag ik (eindelijk) goed en wel in het water, riep de jury ‘Cap nummer vijf naar de kant!’. Bleek ik een rits in mijn pak te hebben. ‘Euh, ja het is een triathlonpak, dat is altijd zo….?’ En ik had ook nog een horloge om ‘Euh, ja….?’ Beide waren niet toegestaan, horloge moest ik inleveren en pak mocht ik deze keer aan houden. Best schappelijk. Ik was even bang deelnemer te worden van de Naturisten mijl.
Achterin het deelnemersveld kon ik mooi in de benen mee van een meer ervaren open water zwemster. Klappertandend met een kop warme tomatensoep (én droog ondergoed deze keer) gewacht op de prijsuitreiking. Niet voor mezelf natuurlijk, maar de man des huizes zwom zichzelf het podium op. Moai no?

Dokkum

Dit bericht is geplaatst in geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>